
باید از همه چی دوری کرد.هرچی که باعث عادت بشه.هرچی که وابستگی
بیاره.عادتهای خوب هم بعد از مدتی مثل غده سرطانی خودشونو نشون میدن.باید
از آدما دوری کرد, اونا مارو از خودمون دور می کنن.باید تکنولوژی رو از
خودمون دور کنیم,اونا مغز مارو بسته نگه میدارند.باید از فکر کردن دوری کرد
چون مارو جایی میبره که یه شبه موهامون رنگ دندونامون میشه.حتی از اعتدال
هم باید گریزون بود.زندگی با بی عدالتیه که هیجان داره.اگر همه به اونچه که
استحقاقشو دارن برسند دیگه عدالت معنی نداره.قبول زندگی با پستی و بلندی
های بی منطق و مزخرفش یعنی انتقام گرفتن ناشدنی رو ممکن ساختن.بی عدالتی
تبلور این انتقام ناشدنیه.حتی نادر ابراهیمی هم گفت کله تونو از توو کتابا
دربیارید.رویایی که اون توو میسازن گمراه کننده ترین نوع زندگیه.شوپنهاور
هم تصدیق میکنه تخیل رو باید مهار کرد که کاخهای موهوم ساخته نشه چرا که
بهای گزافی داره. باید از ساده ترین حرف ها,ریزترین موجودات,کوچک ترین
کارها, بی اهمیت ترین اتفاقات گذشت.باید فاصله مونو حتی با صندلی ای که روش
نشستیم حفظ کنیم.باید از نیاز پرهیز کرد.باید از اشک ها و لبخندها دوری
جست.باید از هر چیزی اجتناب کرد.از هر چیز ریز و درشتی. تسلیم شدن در مقابل
زندگی یعنی میدون رو خالی کردن.اما من با بی اعتنایی ثابت میکنم که جنگیدن
تنها راه انتقام نیست.